Συλλογή μηνυμάτων
|
ανθρώπου. Νομίζει ότι είναι, έτσι καθώς η ψυχή του παραπαίει ανάμεσα σε νούμερα που συγκλίνουν, ήχους βάρβαρους και τηλεοπτικές εικόνες. Ο Υάκινθος επιδιώκει να τα αρνηθεί όλα αυτά και να αναληφθεί - ως άγιος πραγματικός στους ουρανούς. Καθώς εκεί θα συναντήσει ό,τι του λειψε κι ό,τι μας λείπει, είναι δίκαιο να τον συνοδεύσει στο ξεκίνημα του η μουσική του Μάνου Χατζηδάκη. Ο Μάνος ήταν από εκείνους που μας μίλησε - και θα μιλά πάντα - για τα καίρια της ζωής, και αποκρυπτογράφησε, με την ποίηση και τη μουσική του, πολλά από τα μυστικά της. Είναι λάθος να νομισθεί ότι ο Υάκινθος έχει ένα συγκεκριμένο συμβολισμό. Αυτό που θέλει είναι όσοι τον αγαπήσουν, ποιητές και απλοί άνθρωποι, ζωγράφοι και επιστήμονες, να δουν στο πρόσωπό του τον δικό τους συμβολισμό την δική τους ανέγγιχτη και συχνά ανομολόγητη αλήθεια. Ο ΤΕΩΣ
ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
|
 |
Η ιδέα ανέγερσης ενός μικρού ναού, στα βουνά του Ψηλορείτη, όπου θα βρίσκουν στέγη και καταφύγιο τα αισθήματα των νέων, βρήκε σύμφωνους ακριβούς φίλους του πνεύματος. Ο ναΐσκος θα αφιερωθεί στον Αγιο Υάκινθο που στις 3 Ιουλίου του έτους 98 μ.Χ. και επί αυτοκράτορος Τραϊανού, μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού. Οταν ένας
νέος, είκοσι χρονών, μπορεί να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου την πίστη του,
θα μπορεί ασφαλώς να κάνει το ίδιο και για την πίστη στη μάνα, στην πατρίδα,
στο φίλο, στη φίλη, βάζοντας τα αισθήματα της βαθιάς καρδιάς του πάνω απ'
όλα,
ΜΑΡΩ
ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ
Κρητικές
μαντινάδες στους δρόμους των Ανωγείων "Να υπάρχει ένας χώρος όπου θα μπορούμε
ακόμα ν’ αγαπήσουμε, να γιορτάσουμε αυτή μας την αγάπη και τελικά εκεί
να τη σκοτώνουμε με τα ίδια μας τα χέρια, μου φαίνεται σαν καθρέφτης της
δικιάς μας μοίρας. Ο μύθος, άγριος συμβολισμός μιας ελληνικής πραγματικότητας,
όχι πως σώζει και τίποτα. Το σήμερα σκοτώνει με το δικό του τρόπο το σεβάσμιο
χθες. Ας ξέρουμε τουλάχιστον που πάμε, έτσι σαν αιτία τύψεων. Είναι και
οι τύψεις ευεργετικές για την ψυχή μας."
(1998) ΚΩΣΤΑΣ
ΤΣΟΚΛΗΣ
Να θυμηθούμε
κείνο το πρόσωπο ακουμπισμένο στο κούφωμα της πόρτας μα δεν μπορούμε να
θυμηθούμε δεν έχουμε καιρό να θυμηθούμε.
(1998) Τ.ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
(1999)
|
|
«Ανοδος Ανωγείων σημαίνει, εξ Ηρακλείου σεβαστή απόσταση και ένα ξεδίπλωμα φανταστικής ενδοχώρας, που τηνε λούζουν αφρικανικοί αγέρηδες και ένα ατελείωτο μεσογειακό φως. Μια ανοδική πορεία που όταν σταθείς, βλέπεις τους κάμπους να χύνονται ασταμάτητα στις θάλασσες και τα βουνά τα αντικρινά, ερωτικά να ασπάζονται τον ίσκιο...» MANOS
XATZIDAKHS
Σ'
αυτό το μπαλκόνι σ' αυτό το χαμόγελο τ' απογεύματα, η μάνα μου το δυσανάγνωστο
της πρόσωπο εκθέτει.Αύγουστος 1978 Κάθεται άκρη στην καρέκλα να μην επιβαρύνει το απόγευμα μ' όλο το βάρος της κατάκοιτης καρδιάς της, ίσα ίσα να υπάρχει σταματημένη μέσα στη ζωή της από μιαν άπνοια τύχης, ίσα ίσα για να αντέξει τώρα της έκπληξής της το σπασμό: Τώρα αποτολμά μια κίνηση παράξενη: λίγο το σώμα ρίχνει εμπρός, το ξαναφέρνει πίσω, βαριά κωπηλασία μνήμης κάνει, γιαλό γιαλό τα δάκρυά της. Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ
(1999) «Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα τις μακρινές φωνές Μάνας τρελής στους έρημους δρόμους» ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
(1999) 
Λουδοβίκος Τ.Α. (2005) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
